Stel je voor: Je ziet iemand al 6 maanden. Ze komt braaf naar alle afspraken, doet al het huiswerk. De angstklachten zijn wat afgenomen, maar iemand kan nog niet naar werk, school en de sociale dingen gaan ook niet. Je hebt het angstprotocol doorgewerkt en komt niet verder. Dit beeld kan ook ingevuld worden met depressieve klachten, persoonlijkheidsgebonden problematiek, trauma, emotieregulatie-problematiek enzovoort. Je zoekt naar alternatieven: doorverwijzen naar een collega of een programma kan altijd nog.

Wat zou het kunnen opleveren als je samen in beweging komt? In de buitenwereld, waar het echte leven plaatsvindt? Dynamisch, chaotisch en rauw. Waar onze cliënten elke dag mee te maken hebben en waar wij niet bij zijn. Afgezien van exposure oefeningen in supermarkten of grote pleinen, wanneer zien behandelaren hun cliënten “in het wild”, in interactie met de wereld om hen heen

Naast het feit dat we buiten veel meer van iemand gaan zien dan binnen, waar we volledig aangewezen zijn op de aangeboden talige verhalen van iemand, nemen we ook onze breinen mee op pad. En vanuit o.a. de neuropsychologie weten we allang dat breinen dol zijn op bewegen. En niet zo goed functioneren als we teveel zitten.

Als we zeggen dat we vastlopen in een behandeling zitten we eigenlijk al eerder vast. Dus op pad met je prefrontale cortex, hypocampus, amygdala en kleine hersenen, kan ‘vastgezeten’ behandelingen verrijken met creativiteit, oplossingsgericht denken, een grotere rem op de angst en overspoeling, beter werkend geheugen en grotere leerbaarheid.

Heb je brein lief en draag dat ook over aan je cliënt, want behandelen of in behandeling zijn zonder wordt een uitdaging!

Bron: De Buitenpsychologen & Laat je brein niet zitten van Erik Scherder en de app Ommetje